JOS

 

Home  »   Columns  »   JOS

Geplaatst op 18/01/2019

Onlangs parkeerde ik mijn auto bij het hek van de ‘doodstille’ RK begraafplaats in Velp. Ja, dezelfde van ‘geknield op een bed violen’, auteur Jan Siebelink. Ik heb een goede reden daar te komen. Mijn ouders, veel familieleden en goede vrienden liggen daar begraven. Die begraafplaats is een oase. Bij het binnenkomen krijg ik het gevoel een kathedraal te betreden. En eenmaal tussen de zerken overvalt mij een gevoel van rust en berusting. Ik word vergezeld door kalmerende gedachten over leven en dood. Het leven als een theaterstuk. We spelen onze rol, hoe verschillend we ook zijn. Het leven brengt ons grote hoogten, maar ook donkere diepten. Op de tijdlijn van de eeuwigheid zijn we er maar even. En in dat ‘even’ moet het gebeuren om uiteindelijk moe en bezweet van het podium te stappen. Terug in de ruststand. Wie geluk heeft wordt dan ter ruste gelegd op date ene stukje in Velp. Ik zie bekende namen. Hoogvliegers en laagvliegers. Mensen die geluk of pech hadden. Hier maakt het niets meer uit. Hier is alles weer zoals het was voor de geboorte. Ik hoor vogels in de ochtendmist, in de verte het geluid van zoemend verkeer. Ik denk aan mijn eigen leven, mijn rol. Volop in actie en druk met aardse zaken. Het ommetje op deze begraafplaats werkt louterend en laat  me zien dat ik passant ben.

Net als Joseph Gunsing. Mijn oog valt op zijn graf, een eenvoudige rand op het graf van broer Piet (om het leven gekomen door een landmijn). Jos leefde van 1936 tot 1947. Hij was dus slechts elf jaren aanwezig. Door het eenvoudige grafsteen in Velp wordt hij niet vergeten en wordt zijn naam nu door u gelezen. Tja, de RK begraafplaats in Velp is een ideale plek om je bewust te worden van ‘t schouwtoneel dat ‘leven’ heet en je te verzoenen met de eindigheid daarvan.

Hans Roelofs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *