Doe maar gewoon… (gearchiveerd 15-6-2009)

 

Home  »   Columns  »   Doe maar gewoon… (gearchiveerd 15-6-2009)

Geplaatst op 11/10/2016

We zijn als Nederlanders een goedgeefs volkje. Sinds Open Het Dorp, u weet wel die actie van Mies Bouwman jaren geleden, kan ons imago wat dat aangaat niet meer stuk. Er hoeft zich maar een benarde situatie op de wereld aan te dienen of wij staan in de rij om onze spaarpotten leeg te storten.

Ook in het klein willen we niet kleingeestig zijn. Een snelle blik door de kranten toont het beeld van een vrijgevige natie. Het is goedertieren wat de klok slaat. De komst binnenkort van de ‘Hollandse nieuwe’ inspireert tot het organiseren van een Haringparty. Onder het motto ”haring in het land, ondernemers in de krant” laten entrepreneurs en rotaryclubs zich met of zonder uitje wat geld uit de zak kloppen. Steevast overtreft het bedrag dat wordt opgehaald ruimschoots de verwachtingen en geeft de overhandiging van de geïmproviseerde cheque een leuk plaatje voor de lokale bladen. Het goede doel is veelal ontroerd, onder de indruk en uiteraard hartstikke blij met het bijeengelopen, gezongen, gedronken en gehapte geld.

Het goedgeefse zit niet alleen in het materiële. Ook het schenken van waardering lijkt een nieuwe trend te worden. We zijn daar wat minder goed in met elkaar; zowel aan de gevende kant als aan de ontvangende kant. Het gaat ons niet zo gemakkelijk af om een ander een complimentje te geven. Laat staan dat het ons zonder al te veel (valse) bescheidenheid lukt om te accepteren dat een ander iets goed van ons vindt. Het eerste wordt ons ingegeven door het vermoeden dat mensen die we loven voor hun goede werk ”naast hun schoenen gaan lopen”. Bij het tweede, verdenken we de ander dan van zweterige voeten met de bijbehorende odeur? Nee, het heeft te maken met onze nationale basisinstelling ”doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”. Het enige moment dat we deze grondhouding totaal en massaal loslaten is wanneer het Nederlands elftal een paar aardige prestaties levert op een internationaal toernooi. Dan toont dit ingetogen volk zich op een uitbundige manier aan de verzamelde natie en krijgen wedstrijdregisseurs er geen genoeg van de oranjegekte in de stadions en daarbuiten in beeld te brengen. Samen met de uit alle uithoeken van het stadion gefilmde herhalingen van hoekschoppen, tackles, guitige keepers, fronsende trainers en doelpunten zie je nog maar amper iets van de wedstrijd die aan de gang is. De moeite die we hebben bij het ontvangen van een compliment zegt iets over onze volksaard.

HAH

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *