Column 3. Het leven als een loterij

 

Home  »   Columns  »   Column 3. Het leven als een loterij

Geplaatst op 21/01/2019

Onlangs las ik in een jubileumvoetbalboek het levensverhaal van mijn jeugdvriend en voetbalmaatje Wim. Het fascineerde me omdat het niet op zichzelf staat. Wim, in de jaren vijftig een bijzonder talentvolle voetballer, maakte zijn belofte niet waar. Terwijl ons ploeggenootje Huub, als junior veruit de mindere, naar de top klom, raakte mijn vriendje in de vergetelheid.

Het verhaal beschrijft, hoe Wim als 16-jarige junior, het de verdedigingen van PSV, Willem II en Sparta lastig maakte. Een aantal internationals van deze verenigingen moesten na afloop erkennen dat het rappe manneke met zijn onnavolgbare bewegingen en een paar prachtige doelpunten hen behoorlijk voor joker had gezet. Voor Wim was dat seizoen meteen het hoogtepunt van een carrière die nog beginnen moest. Toen ons voetbalmaatje Huib een paar jaar later met zijn elftal promoveerde naar de hoogste klasse betaald voetbal, zat Wim zo dronken als een aap in de kroeg.

Waar lag het aan? Hij kreeg fysieke malheur, maar gebrek aan discipline en wilskracht was doorslaggevend. Wim een bijzonder geval, was buitengewoon talentvol. Maar we vergeten wel eens dat de meeste talenten, door de een of andere oorzaak, het niet halen. Het kan ook simpelweg het noodlot zijn.

In jubileumboeken uit de jaren zestig/zeventig van veel clubs, zie je jongens van 16, 17 jaar die verondersteld werden een jaar of vijf later het beeld te bepalen van het eerste elftal. Enige droefenis overviel me bij het lezen van al die namen die nooit de eeuwige roem bereikten.

Ze konden het soms echt niet helpen. Bennie P. naast talentvol voetballer een veelbelovend schrijnwerker, had enorm veel pech. In militaire dienst schoot een dienstmaat hem bij het schoonmaken van zijn wapen door het been en sindsdien is hij veroordeeld zich voort te bewegen per rolstoel of op krukken.

Tonnie Z. kwam nooit meer thuis van een oefenwedstrijd. Hij kreeg een brommerongeluk, waarschijnlijk te hard door een bocht en brak daarbij een nekwervel. Hij overleefde het ongeval maar kon een doorbraak naar de top daarna wel vergeten.

Zo dramatisch eindigde het gelukkig niet altijd. Johan ten Br. was het niet eens met de beslissingen van zijn trainer en liet zijn contract ontbinden. Jaren later heb ik hem nog eens ontmoet als succesvol zakenman in de autobranche.

Van sommige spelers stond vermeld welk beroep ze uitoefenden: Tommy J. had het door zijn goed lopende fietsenhandel te druk om zijn conditie op het vereiste peil te houden. Bep Sp., in ons elftal een aardige maar wat kleurloze figuur, was tot zijn pensioen buschauffeur.

Johnny G. een stijlvolle keeper, sukkelde na een forse aanvaring met een kapotte knie en kreeg geen contract meer aangeboden. Hij heeft fortuin gemaakt in de containerbusines en woont nu in Zwitserland. Het leven als (nood)loterij. Ach, Wim en die andere jongens van de foto’s, zijn wij dat niet allemaal  een beetje?

Hans Roelofs

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *