Andermans weitje is altijd groener

 

Home  »   Columns  »   Andermans weitje is altijd groener

Geplaatst op 21/09/2017

Hans Roelfs januari 2016Een rijk land is als een magneet voor inwoners van andere werelddelen. De buitenlanders die voor hulp aan de Hollandse deur kloppen, zijn meestal economische vluchtelingen. Dat betekent: ‘ik heb thuis niks te makken en bij hen is de koelkast rijkelijk en voedzaam gevuld.’

Logisch, als je maag rammelt, wil je graag een bordje mee eten. Het hoeft in eigen land niet eens zo erg te zijn, maar het is bij die ander vaak veel beter. Daar kunnen we kort over zijn. Economisch vluchten mag, maar niet naar Nederland. Trouwens nergens in de Europese Unie, die regels zijn gezamenlijk en keihard vastgesteld. Ze gaan linea recta terug, dat wil zeggen als ze worden opgepakt, want velen verdwijnen in de illegaliteit. Als nobody leven ze ook prima in ons kikkerlandje.

Een land heeft grenzen en daarbinnen mag het land bepalen welke regels er gelden. Zo is het ooit afgesproken. Grenzen, door mensen bekonkeld of bevochten. Een land is voor zijn inwoners en niemand anders. Zo is het in de meeste wetten vastgesteld. In veel landen willen de inwoners vooral niet wonen. Oorzaak: oorlog, honger of weinig toekomstperspectief. Leef je toevallig in een van die landen heb je pech. Vluchten wil je, maar daarvoor bestaan strikte regels.

Iedere wereldburger heeft het recht een ander land te bezoeken, toeristisch wel te verstaan. Dat betekent rondkijken, geld spenderen en wegwezen. Zo is het geregeld in de wet die democratisch is vastgesteld. Overigens geldt dit niet binnen de landsgrenzen. Friezen mogen zich in Nederland vrijelijk bewegen, al spreken ze soms geen woord Nederlands.

Heeft iemand zich wel eens afgevraagd waarom driekwart van de Nederlanders zich ophoopt in de Randstad en zich blauw betaalt aan dure, kleine tien-onder-een-kap-woningen. Precies, daar is werk. En werken moeten we, daarvoor krijgen we geld want zonder valt er weinig te leven in Nederland. Zo lijkt het gras in de randstad groener dan in bijvoorbeeld Gelderland of Friesland. Eigenlijk simpel. De mens verkast naar een plek waarvan hij denkt dat het leven daar beter is en het gras sappiger. Gelijk een nomade, die ieder mens ooit was. Toen ontvluchtten we ook het dorre gras.

Maar omdat de mens grenzen uitvond is het recht om het vruchtbaarste weiland op te zoeken, alleen voorbehouden aan de inwoner van dat specifieke land. Overigens geldt dat alleen als ’t betreffende land een welvaartsstaat is. Want verhuizen naar een dor grasland doet men niet zo gauw.

Hans Roelofs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *